به نظر می رسد ارتفاع خیز دولت برای ارتقای جایگاه روابط عمومی در ساختار دستگاههای دولتی که با تدوین آیین نامه باصطلاح جامع روابط عمومی آغاز شد و با سفارش سخنگوی دولت و نه شخص رییس جمهور  برای « حضور » و نه « عضویت دارای حق رای » مسئولان روابط عمومی استانداری ها در کارگروههای تخصصی ادامه یافت ، خیز کوتاهی است که دردهای کهنه ی روابط عمومی را درمان نخواهد کرد. این در حالی است که سخنگوی دولت به    « نبود بستر مناسب ساختاري در استان‌ها » و « لزوم اقدامات مناسب در سطح استان ها » اعتراف کرده است.
       واضح است که صرف نظر از دیگر ضرورتهای بنیادی تحول در نهاد روابط عمومی ، چنانچه در زمینه ارتقای جایگاه روابط عمومی بخواهد اتفاق یا رویدادی خوشایند  و اثربخش رخ دهد ، چگونگی باور مسئولان ارشد دولت به ویژه شخص رییس جمهور ، سخنگوی دولت و مشاوران ارتباطی آنان نقشی بی بدیل خواهد داشت و مهمترین ضرورت امروز تغییر نوع نگاه آنان به روابط عمومی از یک عنصر صرفا «حاضر» و «ناظر» به « عنصری فعال و نقش آفرین » در عرصه های ارتباطی دولت و ملت است.
       باوری که مستلزم پذیرش مردم مداری و ولی نعمت بودن مردم و تن دادن به آرای مبتنی بر شناخت و آگاهی اقشار گوناگون و به ویژه نخبگان و متخصصان جامعه است.